Przewodniczący, Prof. dr hab. inż. Waldemar Kuczyński to polski naukowiec, inżynier oraz profesor nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinach inżynieria mechaniczna oraz inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka. Od początku drogi zawodowej związany jest z Politechniką Koszalińską, na której w 2002 roku ukończył studia magisterskie na kierunku mechanika i budowa maszyn. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał z wyróżnieniem w 2008 roku na podstawie rozprawy poświęconej badaniom wrzenia czynników chłodniczych w warunkach zaburzeń periodycznych, przygotowanej pod kierunkiem prof. dr. hab. inż. Tadeusza Bohdala. W 2014 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego w oparciu o monografię dotyczącą niestabilności hydrodynamicznych podczas skraplania czynników chłodniczych w minikanałach, a w 2021 roku postanowieniem Prezydenta RP otrzymał tytuł profesora nauk inżynieryjno-technicznych.
Na macierzystej uczelni przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej i laboratoryjnej – od technika-laboranta, przez specjalistę i kierownika Laboratorium Katedry Techniki Cieplnej i Chłodnictwa, po kluczowe stanowiska zarządcze. W kadencji 2016–2020 pełnił funkcję prodziekana ds. nauki i rozwoju Wydziału Mechanicznego, a od 2020 roku sprawuje funkcję dziekana Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Energetyki. Aktywnie angażuje się również w prace ciał doradczych i naukowych o zasięgu ogólnopolskim, w tym Komitetu Termodynamiki i Spalania Polskiej Akademii Nauk.
W działalności badawczej koncentruje się na zagadnieniach z zakresu termodynamiki procesowej, techniki cieplnej, chłodnictwa oraz pomp ciepła. Jego wiodący dorobek naukowy obejmuje badania przemian fazowych – w szczególności mechanizmów wrzenia i skraplania proekologicznych czynników chłodniczych (zamienników syntetycznych F-gazów) w wymiennikach kompaktowych oraz minikanałach rurowych, a także analizę efektywności układów hybrydowych wykorzystujących odnawialne źródła energii.
Zastępca przewodniczącego, Prof. dr hab. Monika Motak ukończyła w 1994 roku studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W tym samym roku rozpoczęła pracę w Katedrze Chemii Górniczej Wydziału Paliw i Energii AGH. W 2003 roku uzyskała z wyróżnieniem stopień doktora na podstawie pracy pt. Preparatyka i budowa nanokompozytów węglowo-montmorillonitowych, napisanej pod kierunkiem prof. Teresy Grzybek. W 2016 roku otrzymała stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Nowe materiały katalityczne do redukcji emisji zanieczyszczeń z gazów odlotowych ze spalania paliw kopalnych. W 2024 roku uzyskała tytuł profesora.
W latach 2020-2024 oraz 2024-2028 pełni funkcję dziekana Wydziału Energetyki i Paliw AGH. Jest również kierownikiem Zespołu Procesów Katalitycznych i Adsorpcyjnych w Energetyce i Ochronie Środowiska oraz zastępczynią przewodniczącego Rady Dyscypliny Naukowej Inżynieria Środowiska, Górnictwo i Energetyka AGH.
Głównym obszarem zainteresowań naukowych prof. Moniki Motak są modyfikacje materiałów warstwowych w kierunku ich aktywacji do zastosowań w procesach katalitycznych i adsorpcyjnych, przy jednoczesnej optymalizacji kosztów ich otrzymywania. Prowadzone przez nią badania koncentrują się na kształtowaniu struktury, tekstury i właściwości powierzchniowych takich materiałów jak bentonit, montmorillonit, wermikulit, klinoptylolit, czy hydrotalkit, a także na wprowadzaniu do ich struktury metali przejściowych jako faz aktywnych katalitycznie. Celem tych prac jest projektowanie układów katalitycznych o pożądanych właściwościach, w szczególności wysokiej selektywności względem głównego produktu reakcji.
Istotny nurt jej działalności badawczej stanowią zagadnienia związane z chemicznym zagospodarowaniem CO₂, w tym procesy suchego reformingu metanu, trireformingu oraz metanizacji, a także otrzymywanie paliw syntetycznych i biopaliw. Prowadzi również badania nad nowoczesnymi materiałami katalitycznymi do ograniczania emisji zanieczyszczeń z gazów odlotowych w przemyśle energetycznym, w szczególności w procesach selektywnej redukcji katalitycznej tlenków azotu.
Od wielu lat aktywnie uczestniczy w kształceniu młodej kadry naukowej. Prowadzi działalność dydaktyczną, realizując zajęcia dla studentów technologii chemicznej i energetyki w formie wykładów, seminariów, konwersatoriów oraz ćwiczeń laboratoryjnych i tablicowych. Jest promotorką prac doktorskich oraz recenzentką prac doktorskich, habilitacyjnych i wniosków profesorskich. Prof. Monika Motak jest autorką ponad 350 publikacji naukowych.
Sekretarz, dr hab. inż. Małgorzata Sikora, prof. PK to polska uczona, inżynier oraz profesor uczelni w Katedrze Energetyki na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i energetyki Politechniki Koszalińskiej, gdzie od 2024 roku pełni funkcję prodziekana ds. studenckich. Jest absolwentką Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska PK na kierunku inżynieria środowiska. Stopień doktora nauk technicznych w dyscyplinie budowa i eksploatacja maszyn uzyskała z wyróżnieniem w 2011 roku na macierzystej uczelni, a w 2021 roku Rada Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki Krakowskiej nadała jej stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka.
Przeszedłszy wszystkie szczeble kariery akademickiej od asystenta po profesora uczelni, przez lata koordynowała kierunek energetyka oraz programy studiów. Koordynuje strategiczne projekty dydaktyczne z funduszy europejskich (FERS) oraz przedsięwzięcia popularyzujące naukę, a także opiekuje się kołem naukowym „No Frost”. W latach 2015–2023 pełniła funkcję członka i sekretarza Komitetu Termodynamiki i Spalania PAN. Jest również ekspertem NCBiR, biegłym sądowym w zakresie ciepłownictwa i OZE, uprawnionym audytorem energetycznym oraz członkiem grup roboczych na rzecz rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce.
Działalność naukowa prof. Małgorzaty Sikory obejmuje termodynamikę procesową, wymianę ciepła, mechanikę płynów oraz układy chłodnicze, pompy ciepła i integrację OZE. Jej dorobek to ponad 100 publikacji i monografii oraz udział w projektach badawczych NCBR, NCN (Miniatura) i MNiSzW. Specjalizuje się w badaniach skraplania proekologicznych czynników w minikanałach, optycznej diagnostyce struktur przepływowych z wykorzystaniem technik laserowych.